در اینجا 10 نفر از اسطوره های فوتبال این منطقه را می آوریم و شما بگویید که کدام یک از آنها، می تواند لقب بهترین را به خود اختصاص بدهد.
خبرگزاری پارس فوتبال- از زمان بازنشستگی علی کریمی، هواداران دو آتشه او در شبکه های اجتماعی از او با عنوان یکی از بهترین بازیکنان تاریخ خاور میانه و شمال آفریقا یاد می کنند. این از آن ادعاهایی است که می توان در مورد آن زیاد بحث کرد. در اینجا 10 نفر از اسطوره های فوتبال این منطقه را می آوریم و شما بگویید که کدام یک از آنها، می تواند لقب بهترین را به خود اختصاص بدهد.
رباح ماجر (الجزایر)
وقتی یکی از مهمترین گل های تاریخ باشگاه تان را در فینال لیگ قهرمانان اروپا به ثمر می رسانید و زمینه قهرمانی آن را فراهم می کنید، همیشه می توانی در چنین لیستی قرار بگیرید. به این باید 14 سال بازی در رده ملی را هم اضافه کنید. گل پشت پای او به بایرن مونیخ در فینال جام باشگاه های اروپا در وین، یک انتقام تمام عیار از آنچه 5 سال قبل در جام جهانی 1982 رخ داد، بود.
محمود الخطیب (مصر)
سلطان فوتبال مصر دوران حرفه ای اش را از سال 1972 با الاهلی آغاز کرد و در سال 1988 با پیراهن این باشگاه از فوتبال خداحافظی کرد. در طول این 16 سال، او نقش زیادی در قهرمانی های الاهلی در لیگ مصر و دو قهرمانی این تیم در جام باشگاه های آفریقا داشت. او در سال 1983 بازیکن سال آفریقا شد و در سال 1986 به مصر کمک کرد تا قهرمان جام ملت های آفریقا شود.
علی کریمی (ایران)
از نظر استعداد، او یک اسطوره واقعی است. بهترین بازیکن آسیا در سال 2004 می توانست دوران حرفه ای درخشان تری داشته باشد؛ هرچند هنوز هم کارنامه پر و پیمانی دارد. او 117 بازی برای ایران انجام داد و در سال 2006 با بایرن قهرمان بوندس لیگا شد.
علی دایی (ایران)
بهترین گلزن رقابت های ملی دنیا با 109 گل زده، نیاز چندانی به معرفی ندارد. دایی اشتیاقی غیرقابل مهار برای گلزنی داشت و استعدادی غریزی برای این کار. از آن ویژگی هایی که یک نفر به طور مادرزادی داراست و بعید است بتوان آن را یاد گرفت. اوتوانایی اش در گلزنی را با پیراهن پرسپولیس، بایرن مونیخ و هرتا برلین نیز نشان داد. او بی تردید یکی از معروف ترین مهاجمان آسیا در دنیاست.
اسماعیل مطر (امارات)
برای اینکه بدانید او چقدر بازیکن خوبی است، کافی است که بدانید مانند دیه گو مارادونا و لیونل مسی، برنده توپ طلای بهترین بازیکن جام جهانی زیر 20 ساله ها شد. او در سال 2003 با شایستگی به این عنوان رسید. او در سال 2007 توانست امارات را به اولین قهرمانی در جام خلیج فارس کند. او می توانست در یک باشگاه اروپایی، به یک ستاره تمام عیار تبدیل شود اما الوحده هیچ وقت این اجازه را به او نداد.
یونس محمود (عراق)
البته در کارنامه حرفه ای یونس محمود می توان به افتخارات زیادی اشاره کرد اما مطمئنا درخشان ترین نقطه آن، رساندن تیم ملی عراق به قهرمانی جام ملت های آسیا در سال 2007 بود. یکی از معدود خبرهای خوبی که از عراق در دو دهه اخیر به دنیا مخابره شد.
سامی الجابر (عربستان)
هیچ تیمی در خاور میانه به اندازه عربستان در جام جهانی حضور نداشت و سامی الجابر در هر چهار بار حضور داشت و در همه آنها، به جز یک تورنمنت، گلزنی کرد. او 150 بازی برای تیم ملی عربستان انجام داد و 20 سال عضور یکی از بزرگترین باشگاه های آسیا، الهلال ریاض، بود. او کمک کرد تا این تیم شش بار در عربستان و دو بار در آسیا به مقام قهرمانی برسد. او مدت کوتاهی هم در وولورهمپتون بازی کرد که البته چندان موفق نبود.
علی الحبسی (عمان)
رسیدن از عمان، کشوری که فوتبالش در اروپا ناشناخته است، به لیگ برتر انگلیس، دستاورد کمی نیست و این برای یک دروازه بان، دستاورد مهمتری هم محسوب می شود. دروازه بان های خاورمیانه چندان سابقه درخشانی ندارند اما این دروازه بان اهل مسقط علاوه بر استعداد، از اراده کافی نیز برخوردار بود. او بازی های خوبی برای بولتون ارائه داد و حتی بایرن مونیخ هم به دنبال به خدمت گرفتن او بود.
حسین سعید (عراق)
یکی از بهترین مهاجمان تاریخ عراق که کمک کرد تا عراق در رقابت های جام خلیج فارس در سال های 1979، 1982 و 1988 به قهرمانی برسد. او هنوز با 10 گل زده، بهترین گلزن تاریخ این رقابت هاست. او بعد از بازنشستگی هم یکی از چهره های تاثیرگذار فوتبال عراق باقی ماند.
نورالدین نایبت (مراکش)
برای نزدیک به دو دهه یکی از ارکان خط دفاعی تیم ملی مراکش بود و 115 بازی برای کشورش انجام داد. او در رده باشگاهی هم دستاوردهای قابل توجهی داشت. بعد از جدایی از کازابلانکا در سال 1993، به نانت رفت و پس از آن پیراهن اسپورتینگ لیسبون و دپورتیوو لاکرونیا را پوشید. او دوران حرفه ای اش را با پیراهن تاتنهام به پایان رساند.
به گزارش خبرنگار کلینیک باشگاه خبرنگاران، کلیه یکی از اعضایی است که در پاکسازی و تصفیه بدن نقش دارد. بخشی از سوخت و ساز در بدن به تولید موادی منجر میشود که برای بدن مضر بوده یا تجمع آن آسیبرسان است. این مواد از سوی کلیه دفع میشود. بخشی از داروهایی که مصرف میکنیم در بدن از سوی کبد (جگر) خنثی شده و تحویل کلیه میشوند تا از راه ادرار دفع شود.
ممکن است نارسایی کلیه از عللی ناشی شود
که در جریان خون کلیه یا جریان ادرار اخلال ایجاد می کنند و باعث آسیب
غیرمستقیم به کلیه می شود.
به فرض بزرگی پروستات در مردان یا سنگ مثانه با بستن خروجی ادرار می تواند به کلیه فشار وارد کرده و به آن آسیب برساند.
وقتی آب و مواد زاید در بدن انباشته شود
به تورم در بخش های متفاوت منجر می شود. یکی از مکان هایی که به این آب
اضافی حساس است ریه است. تجمع آب به تنگی نفس و احساس خفگی منجر می شود.
نارسایی
حاد کلیه، بیمار را مستعد خونریزی خود به خود بویژه در معده می کند.
خونریزی می تواند با استفراغ حاوی مواد قهوه ای رنگ یا خون روشن همراه
باشد. گاهی خونریزی بروز می کند، اما بیمار متوجه نیست تا این که خون از
طریق مدفوع دفع شود که ایجاد مدفوع قیری مانند و بسیار بد بو می کند.
گاهی تعادل آب و نمک خون به هم می خورد.
افزایش پتاسیم خون می تواند ضربان قلب را به هم بریزد. گاهی حرکات پرشی در
دست ها ناشی از کمبود کلسیم خون رخ می دهد.
نارسایی کلیه گاهی از
سوی بیمار و از کاهش حجم ادرار تشخیص داده می شود. بیشتر بیماران به دلیل
مشکلات و بیماری های دیگر به پزشک مراجعه می کنند و طی آزمایش ها متوجه
نارسایی کلیه می شوند.
در آزمایش هایی که از عملکرد کلیه انجام می شود، اگر اوره و کراتینین از حد طبیعی بالاتر رفته باشد به معنای ناتوانایی کلیه در دفع سموم است.
کاهش حجم ادرار یکی از نشانه های
نارسایی ناگهانی کلیه است. البته سمومی وجود دارد که به جای کاهش حجم
ادرار، تغییری در حجم نداده و حتی ممکن است حجم را افزایش دهد.
به فرض بیمارانی که از آنتی بیوتیکی مانند جنتامایسین برای درمان عفونت هایشان استفاده می شود مبتلا به آسیب کلیوی بدون کاهش حجم ادرار هستند و این بیماران معمولا حجم ادرار کاهش یافته ندارند، اما در آزمایش خون آنها کراتینین افزایش پیدا می کند.
درمان
بیماران مبتلا به نارسایی کلیه با درمان علت مولد شروع می شود. اگر بدن،
آب از دست داده باشد، باید با مایعات خوراکی یا سرم جبران شود. اگر کلیه در
اثر عفونت آسیب دیده باشد باید درمان خاص برای عفونت انجام شود.
افته های جدید دانشمندان نشان می دهد، نوشابه یک عامل خطرزا برای بیماری های قلبی است.